نرگس خیره نگر آخر چه می بینی به باغ

رنگ ها آمیخت اما نیستش بویی از آن

خوشه ها از سست پایی رو نهاده بر زمین

غوره اش شیرین شد آخر از خطاب یسجدان

گفت غمازی کنم پس من نگنجم در میان

سوسنا افسوس می داری زبان کردی برون

یا زبان درکش چو ما و یا بکن حالی بیان