سوسنا افسوس می داری زبان کردی برون

غوره اش شیرین شد آخر از خطاب یسجدان

نرگس خیره نگر آخر چه می بینی به باغ

گفت غمازی کنم پس من نگنجم در میان

یا زبان درکش چو ما و یا بکن حالی بیان

گفت بی گفتن زبان ما بیان حال ماست

گر نه پایان راسخستی سبز کی بودی سران