گر نه پایان راسخستی سبز کی بودی سران

سوسنا افسوس می داری زبان کردی برون

یا زبان درکش چو ما و یا بکن حالی بیان

گفت بی گفتن زبان ما بیان حال ماست

گفتم ای بید پیاده چون پیاده رسته ای

گفت تا لطف تواضع گیرم از آب روان

رنگ معشوق است سیب لعل را طعم ترش