گفتم ای بید پیاده چون پیاده رسته ای

یا زبان درکش چو ما و یا بکن حالی بیان

گفت بی گفتن زبان ما بیان حال ماست

گر نه پایان راسخستی سبز کی بودی سران

گفت تا لطف تواضع گیرم از آب روان

رنگ معشوق است سیب لعل را طعم ترش

زانک خوبان را ترش بودن بزیبد این بدان