رنگ معشوق است سیب لعل را طعم ترش

گر نه پایان راسخستی سبز کی بودی سران

گفتم ای بید پیاده چون پیاده رسته ای

گفت تا لطف تواضع گیرم از آب روان

زانک خوبان را ترش بودن بزیبد این بدان

پس درخت و شاخ شفتالو چرا پستی نمود

بهر شفتالو فشاندن پیش شفتالوستان