گر گلم بودی و میوه همچو تو خودبینمی

که رسد جان از تن عاشق ز ناخن تا دهان

ای سپیدار این بلندی جستنت رسوایی است

چون نه گل داری نه میوه گفت خامش هان و هان

فارغم از دید خود بر خودپرستان دیدبان

نار آبی را همی گفت این رخ زردت ز چیست

گفت زان دردانه ها کاندر درون داری نهان