فارغم از دید خود بر خودپرستان دیدبان

ای سپیدار این بلندی جستنت رسوایی است

چون نه گل داری نه میوه گفت خامش هان و هان

گر گلم بودی و میوه همچو تو خودبینمی

نار آبی را همی گفت این رخ زردت ز چیست

گفت زان دردانه ها کاندر درون داری نهان

گفت چون دانسته ای از سر من گفتا بدانک