می نگنجی در خود و خندان نمایی ناردان

نار آبی را همی گفت این رخ زردت ز چیست

گفت زان دردانه ها کاندر درون داری نهان

گفت چون دانسته ای از سر من گفتا بدانک

نی تو خندانی همیشه خواه خند و خواه نی

وز تو خندان است عالم چون جنان اندر جنان

لیک آن خنده چون برق او راست کو گرید چو ابر