در صفای صحن رویش آفت هر مرد و زن

همچو چشم کشتگان چشمان من حیران او

وز شراب عشق او این جان من بی خویشتن

زیر جعد زلف مشکش صد قیامت را مقام

مرغ جان اندر قفس می کند پر و بال خویش

تا قفس را بشکند اندر هوای آن شکن

از فلک آمد همایی بر سر من سایه کرد