از فلک آمد همایی بر سر من سایه کرد

در صفای صحن رویش آفت هر مرد و زن

مرغ جان اندر قفس می کند پر و بال خویش

تا قفس را بشکند اندر هوای آن شکن

من فغان کردم که دور از پیش آن خوب ختن

در سخن آمد همای و گفت بی روزی کسی

کز سعادت می گریزی ای شقی ممتحن