گفتمش آخر حجابی در میان ما و دوست

من فغان کردم که دور از پیش آن خوب ختن

در سخن آمد همای و گفت بی روزی کسی

کز سعادت می گریزی ای شقی ممتحن

من جمال دوست خواهم کو است مر جان را سکن

آن همای از بس تعجب سوی آن مه بنگرید

از من او دیوانه تر شد در جمالش مفتتن