نرگس آمد سوی بلبل خفته چشمک می زند

خیز ای وامق تو باری عهد عذرا تازه کن

رعد گوید ابر آمد مشک ها بر خاک ریخت

ای گلستان رو بشو و دست و پا را تازه کن

کاندرآ اندر نوا عشق و هوا را تازه کن

بلبل این بشنید از او و با گل صدبرگ گفت

گر سماعت میل شد این بی نوا را تازه کن