جان اگر چه بس عزیز است نزد خاص و نزد عام

می شود دریای غم همچون مزاجش شادمان

چون نهد پا در دماغ سرکشان روزگار

در زمان سجده کنان گردند همچون خادمان

لیک نزد خاص باشد بوی آن می جان جان

جان و ماه و جان و قالب بی نشان شد از میی

کید او از بی نشانی بردراند هر نشان