گر چه می پرسید عقلم هر دم از استاد عشق

وز تجلی های لطفش هم قرین و هم قران

در درون مست عشقش چیست خورشید نهان

آن که داند جز کسی جانا که آن دارد از آن

سر آن می او نمی فرمود الا آن آن

هر دمی از مصر آن یوسف سوی جان های ما

تنگ های شکر می وش رسد صد کاروان