هر دمی از مصر آن یوسف سوی جان های ما

آن که داند جز کسی جانا که آن دارد از آن

گر چه می پرسید عقلم هر دم از استاد عشق

سر آن می او نمی فرمود الا آن آن

تنگ های شکر می وش رسد صد کاروان

جان من در خم عشقش می بجوشد جوش ها

آه اگر بودی سوی ایوان عشقش نردبان