صد چو جان من درآید چون کمر اندر میان

از ملولی هجر او چون سامری اندر جهان

جانم از جمله جهان گشته ست صحرا بر کران

چون شراب موسی افکن زان خضر کف دررسد

ای خداوند شمس دین مقصود از این جمله تویی

ای که خاک تو بود چون جان من دور زمان

در پی آن می که خوردم از پیاله وصل تو