در پی آن می که خوردم از پیاله وصل تو

صد چو جان من درآید چون کمر اندر میان

ای خداوند شمس دین مقصود از این جمله تویی

ای که خاک تو بود چون جان من دور زمان

این چنین زهرت ز جام هجر خوردم مزمزان

همچو تبریز و چو ایام همایون تو شاه

خود نبوده ست و نباشد بی مکان و بی اوان