همچو تبریز و چو ایام همایون تو شاه

ای که خاک تو بود چون جان من دور زمان

در پی آن می که خوردم از پیاله وصل تو

این چنین زهرت ز جام هجر خوردم مزمزان

خود نبوده ست و نباشد بی مکان و بی اوان