زانک رویت هست تسخرگاه هر روشن روان

ای تو در آیینه دیده روی خود کور و کبود

تسخر و خنده زده بر آینه چون ابلهان

تسخرت بر آینه نبود به روی خود بود

آن منافق روی ظلمت جان تسخرکن که خود

جمله سر تا پای تسخر بوده ست آن قلتبان

هر کی در خون خود آید دست من چه گو درآ