ناگهان آن گلرخم از گلستان سر برزند

عشق شمس الدین کند مر جانت را چون یاسمن

یک شبی تا روز دف را تو بزن بر نام او

کز جمال یوسفی دف تو شد چون پیرهن

پیش آن گل محو گردد گلستان های چمن

لاله ها دستک زنان و یاسمین رقصان شده

سوسنک مستک شده گوید چه باشد خود سمن