بس بود مستی او عذر همه بی ادبان

چه خوشی های نهان است در آن درد و غمش

که رمیدند ز دارو همه درمان طلبان

بس بود هستی او مایه هر نیست شده

عارف از ورزش اسباب بدان کاهل شد

که همان بی سببی شد سبب بی سببان

خیز کامروز ز اقبال و سعادت باری