گفتم که خار چه بود کز بهر گلستانت

قانع شو ای دو دیده این بار تا به گردن

گفتا تو کم ز خاری کز انتظار گل ها

در خاک بود نه مه آن خار تا به گردن

در خون چو گل نشستم بسیار تا به گردن

گفتا به عشق رستی از عالم کشاکش

کان جا همی کشیدی بیگار تا به گردن