بید پیاده بر لب جو اندر آینه

اریاح بر یسارش و ریحانش در یمین

سبزه پیاده می دود اندر رکاب سرو

غنچه نهان همی کند از چشم بد جبین

حیران که شاخ تر ز چه افشاند آستین

اول فشاندنی است که تا جمع آورد

وآنگه کند نثار درافشان واپسین