حیران که شاخ تر ز چه افشاند آستین

سبزه پیاده می دود اندر رکاب سرو

غنچه نهان همی کند از چشم بد جبین

بید پیاده بر لب جو اندر آینه

اول فشاندنی است که تا جمع آورد

وآنگه کند نثار درافشان واپسین

در باغ مجلسی چو نهاد آفریدگار