همیان چه می نهی به امانت به مفلسان

چون آب آتش آمد الغوث ز آتشان

در روح دررسی چو گذشتی ز نقش ها

وز چرخ بگذری چو گذشتی ز مه وشان

پا را چه می نهی تو به دندان گربشان

از نو چو میر گولان بستد کلاه و کفش

خواهی تو روستایی خواهی ز اکدشان