گشای آن لب خندان که آن گوارش ماست

که سخت این ترشی کند می کند دندان

که جمله ترشی ها بدان گوار شود

که تو ترش نکنی روی ای گل خندان

که تعبیه ست دو صد گلشکر در آن احسان

ترش مکن که نخواهد ترش شدن آن رو

که می دهد مدد قند هر دمش رحمان