که تعبیه ست دو صد گلشکر در آن احسان

که جمله ترشی ها بدان گوار شود

که تو ترش نکنی روی ای گل خندان

گشای آن لب خندان که آن گوارش ماست

ترش مکن که نخواهد ترش شدن آن رو

که می دهد مدد قند هر دمش رحمان

چه جای این که اگر صد هزار تلخ و ترش