رها کن حرص بدخو را مخور می جز در این میدان

الا یا ساقیا اوفر و لا تمنن لتستکثر

ادر کاستنا و اسکر فان العیش للسکران

چو خوردی صرف خوش بو را بده یاران می جو را

فلا تسق بکاسات صغار بل بطاسات

و امددنا بحرات عظام یا عظیم الشان

بهل جام عصیرانه که آوردی ز میخانه