شد قلعه دارش عقل کل آن شاه بی طبل و دهل

شیران زده دم بر زمین پیش سگان کوی او

بنگر یکی بر آسمان بر قله روحانیان

چندین چراغ و مشعله بر برج و بر باروی او

بر قلعه آن کس بررود کو را نماند اوی او

ای ماه رویش دیده ای خوبی از او دزدیده ای

ای شب تو زلفش دیده ای نی نی و نی یک موی او