من خود کی باشم آسمان در دور این رطل گران

یک جوی شیر تازه بین یک جو می حمرای تو

تو مهلتم کی می دهی می بر سر می می دهی

کو سر که تا شرحی کنم از سرده صهبای تو

یک دم نمی یابد امان از عشق و استسقای تو

ای ماه سیمین منطقه با عشق داری سابقه

وی آسمان هم عاشقی پیداست در سیمای تو