گر یک جهان ویرانه شد از لشکر سلطان عشق

مست و خرامان می رود چشم بدان کم باد از او

شعشاع ماه چارده از پرتو رخسار او

هم جعدهای عنبرین در طره شمشاد از او

خود صد جهان جان جان شد در عوض بنیاد از او

گر چه که بیدادی کند بر عاشقان آن غمزه ها

داده جمال و حسن را در هر دو عالم داد از او