مرد که خودپسند شد همچو کدو بلند شد

آب حیات جاودان نیست مگر به جوی او

عشق و نشاط گستری با می و رطل ساغری

می رسد از کنارها غلغل وهای هوی او

تا نشود ز خود تهی پر نشود کدوی او

سایه که باز می شود جمع و دراز می شود

هست ز آفتاب جان قوت جست و جوی او