شاد شود دل و جگر چون بگشایی آن کمر

ز آنک نغول می روم در طلب نشان تو

بنده بدید جوهرت لنگ شده ست بر درت

مانده ام ای جواهری بر طرف دکان تو

بازگشا تو خوش قبا آن کمر از میان تو

تا نظری به جان کنی جان مرا چو کان کنی

در تبریز شمس دین نقد رسم به کان تو