اگر چه اندر آب و گل فروشد پاش تا زانو

به مثل خلقت مردم نزاد از خاک و از انجم

وگر چه زاد بس نادر از این داماد و کدبانو

ضمیرت بس محل دارد قدم فوق زحل دارد

روان گشته ست از بالا زلال لطف تا این جا

که ای جان گل آلوده از این گل خویش را واشو

نمی بینی تو این زمزم فروتر می روی هر دم