نمی بینی تو این زمزم فروتر می روی هر دم

اگر چه اندر آب و گل فروشد پاش تا زانو

روان گشته ست از بالا زلال لطف تا این جا

که ای جان گل آلوده از این گل خویش را واشو

اگر ایوبی و محرم به زیر پای جو دارو

چو شستن گیرد او خود را رباید آب جو او را

چو سیبش می برد غلطان به باغ خرم بی سو