چو شستن گیرد او خود را رباید آب جو او را

که ای جان گل آلوده از این گل خویش را واشو

نمی بینی تو این زمزم فروتر می روی هر دم

اگر ایوبی و محرم به زیر پای جو دارو

چو سیبش می برد غلطان به باغ خرم بی سو

به سیبستان رسد سیبش رهد از سنگ آسیبش

نبیند اندر آن گلشن بجز آسیب شفتالو