اگر ایوبی و محرم به زیر پای جو دارو

روان گشته ست از بالا زلال لطف تا این جا

که ای جان گل آلوده از این گل خویش را واشو

نمی بینی تو این زمزم فروتر می روی هر دم

چو شستن گیرد او خود را رباید آب جو او را

چو سیبش می برد غلطان به باغ خرم بی سو

به سیبستان رسد سیبش رهد از سنگ آسیبش