ای عشق چرا رفت او در دام و جوال تو

رهوار نتانی شد این سوی که چون ناقه

بسته ست تو را زانو ای عقل عقال تو

عقلی که نمی گنجد در هفت فلک فرش

این عقل یکی دانه از خرمن عشق آمد

شد بسته آن دانه جمله پر و بال تو

در بحر حیات حق خوردی تو یکی غوطه