تو گویی به مردم نماند همی

خرامان بیمد سوی تخت باز

شبستان همه شد پر از گفت وگوی

که اینت سر و تاج فرهنگ جوی

روانش خرد برفشاند همی

سیاوش به پیش پدر شد بگفت

که دیدم به پرده سرای نهفت