دریای دل از مدحت می غرد و می جوشد

شب تا به سحر نالان ایمن ز ملال تو

از شوق عتاب تو آن آدم بگزیده

از صدر جنان آمد در صف نعال تو

لیکن لب خود بستم از شوق مقال تو