چون شدی غرق شکر رو همه تن می چش از او

سر و پا گم کند آن کس که شود دلخوش از او

دل کی باشد که نگردد همگی آتش از او

گرد آن حوض همی گردی و عاشق شده ای

چون سبوی تو در آن عشق و کشاکش بشکست

بر لب چشمه دهان می نه و خوش می کش از او

عسلی جوشد از آن خم که نه در شش جهت است