عسلی جوشد از آن خم که نه در شش جهت است

چون شدی غرق شکر رو همه تن می چش از او

چون سبوی تو در آن عشق و کشاکش بشکست

بر لب چشمه دهان می نه و خوش می کش از او

پنج انگشت بلیسند کنون هر شش از او

آن چه آب است کز او عاشق پرآتش و باد

از هوس همچو زمین خاک شد و مفرش از او