از هوس همچو زمین خاک شد و مفرش از او

عسلی جوشد از آن خم که نه در شش جهت است

پنج انگشت بلیسند کنون هر شش از او

آن چه آب است کز او عاشق پرآتش و باد

آه عاشق ز چه سوزد تتق گردون را

ز آنک می خیزد آن آتش و آن آهش از او

شمس تبریز که جان در هوس او بگریست