شمس تبریز که جان در هوس او بگریست

از هوس همچو زمین خاک شد و مفرش از او

آه عاشق ز چه سوزد تتق گردون را

ز آنک می خیزد آن آتش و آن آهش از او

گشت زیبا و دلارام و لطیف و کش از او