آسمان جاهی که او شد فرش تو

این لبان خشک مدحت گوی تو

تیر غم را اسپری مانع نبود

جز زره هایی که دارد موی تو

شیرمردی کو شود آهوی تو

شاد بختی که غم تو قوت او است

پهلوانی کو فتد پهلوی تو