و این طرفه تر که چشم نخسپد ز شوق تو

ای دیده من جمال خود اندر جمال تو

آیینه گشته ام همه بهر خیال تو

گرمابه رفته هر سحری از وصال تو

خاتون خاطرم که بزاید به هر دمی

آبستن است لیک ز نور جلال تو