گرمابه رفته هر سحری از وصال تو

ای دیده من جمال خود اندر جمال تو

آیینه گشته ام همه بهر خیال تو

و این طرفه تر که چشم نخسپد ز شوق تو

خاتون خاطرم که بزاید به هر دمی

آبستن است لیک ز نور جلال تو

آبستن است نه مهه کی باشدش قرار