گر از عدم هزار جهان نو شود دگر

بادا به بی مرادی خونم حلال تو

سر تا قدم ز عشق مرا شد زبان حال

افغان به عرش برده و پرسان ز حال تو

بر صفحه جمال تو باشد چو خال تو

از بس که غرقه ام چو مگس در حلاوتت

پروا نباشدم به نظر در خصال تو