پروا نباشدم به نظر در خصال تو

گر از عدم هزار جهان نو شود دگر

بر صفحه جمال تو باشد چو خال تو

از بس که غرقه ام چو مگس در حلاوتت

در پیش شمس خسرو تبریز ای فلک

می باش در سجود که این شد کمال تو