جان و جهان چه بی خبرند از جهان تو

آمد خیال آن رخ چون گلستان تو

و آورد قصه های شکر از لبان تو

گفتم بدو چه باخبری از ضمیر جان

آخر چه بوده ای و چه بوده ست اصل تو

آخر چه گوهری و چه بوده ست کان تو

دلاله عشق بود و مرا سوی تو کشید